میراث صدام در مستطیل سبز است



ظاهراً برای صدام و پسرش اودی، جبهه جنگ هیچ تفاوتی با زمین فوتبال نداشت. چرا که پدر و پسر هر دو با ورزشکاران و فرماندهان در جنگ عراق علیه ایران به دلیل ویژگی های روحی و روانی خود بدرفتاری می کردند.

به گزارش ایسنا، «عودی» اولین فرزند دیکتاتور عراق در سال 1965 به دنیا آمد. زمانی که پدرش صدام با خونریزی و وحشیگری کنترل عراق را به دست گرفت، اودی تنها 14 سال داشت، اما راه و رسم قتل و جنایت را از پدرش آموخت. ظاهر او بیش از برادر کوچکترش قصی به صدام شباهت داشت و بسیاری معتقد بودند که او وارث هرزگی و تنبلی پدرش است.

آدی خیلی سریع شروع به کار کرد. او تنها 15 سال داشت که اولین قتل خود را انجام داد. او از همان سن و سال پرخور و مست بود و اولین خون خود را در این حالت ریخت. صدام در اوایل کارش رفتار پسرش را تحسین می کرد و معتقد بود که مرد باید اینطور باشد! اما زمانی که کامل خان ججو، محافظ مسیحی صدام، در اکتبر 1988 توسط صدام در یک جلسه رسمی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد، دیکتاتور عراق متوجه شد که زنده بودن برای پسرش کافی نیست. هیچ دلیلی در سر وجود ندارد! به همین دلیل دیگر کار ظریف اودی را رها نکرد و با وجود اینکه پسر بزرگتر بود ترجیح داد کوسی را که هم باهوشتر و هم بی رحمتر بود جایگزین کند.

پسر صدام اودی

صدام پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، عدی را در جریان جنگ ایران و عراق در سال 1984 به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال و کمیته المپیک عراق منصوب کرد. در دوران ریاست اودی، ورزشکاران عراقی مورد تهدید، ضرب و شتم و حتی با چوب قرار گرفتند.

حتما بخوانید:
تشک بادی - خرید آنلاین و بهترین قیمت تشک بادی

مجازات تحقیر آمیز بازیکنان فوتبال عراق

سعد قیس، بازیکن سابق تیم ملی عراق درباره روش های مدیریت ورزشی پسر صدام می گوید: «فوتبال در دوران اودی دوران وحشتناک و وحشتناکی بود که پر از فشار روانی منفی بر همه بازیکنان و ورزشکاران بود. در واقع شرایط ظالمانه ای بر همه بازیکنان حاکم بود. وقتی در مسابقات شکست می خوردیم، انواع و اقسام تنبیهات تحقیرآمیز را تحمل می کردیم. یک بار بعد از یک شکست به مدت یک ماه زندانی شدم و در آنجا شکنجه شدم.»

حسن جلاب از دیگر فوتبالیست های عراقی در دوران رژیم بعث عراق است. این ورزشکار می گوید: ادی نسبت به همه بازیکنان فردی پرخاشگر بود و در زندگی اش جز مجازات و حبس چیزی بلد نبود، حتی مدیران هم در امان نبودند.

تراشیدن سر فوتبالیست ها

سوء استفاده، شکنجه و سایر تاکتیک های ارعاب مانند: تراشیدن سر بازیکن. در زمان صدام، این یک مجازات رایج در زندان بدنام الرضوانیه بود. ولید جمعه، یکی دیگر از ورزشکاران بازنشسته عراقی، زندانی شدن ورزشکاران عراقی در زمان رژیم صدام را چنین می داند: «زندان مانند یک پایگاه نظامی بود که نیروهای مخفی برای محافظت از رئیس جمهور سابق (صدام حسین) در آن مستقر بودند. این مکان وحشتناکی بود که عمدتاً برای شکنجه استفاده می شد. بدترین چیز افرادی بود که مسئولیت نگهداری او را بر عهده داشتند، زیرا آنها می دانستند چگونه شکنجه کنند.

فوتبال آزادی است

همچنین طارق عبدالامیر از دیگر فوتبالیست های پیشکسوت عراقی با اشاره به اینکه فوتبال آزادی است می گوید: وقتی عدی وارد صحنه ورزش شد همه چیز تغییر کرد. ترس در بازیکنان نشست. همه بازیکنان تیم ملی باور داشتند و احساس می کردند که روزی سرنوشت او در زندان الرضوانیه خواهد بود. و هر بازیکن یا فردی که وارد الرضوانیه شد. او به جهنم می رفت.”

حتما بخوانید:
نحوه انتخاب و نصب دستگیره کابینت ؛ آشپزخانه تان را زیباتر کنید!

منبع: ایسنا

دیدگاهتان را بنویسید

hacklink al hd film izle php shell indir siber güvenlik türkçe anime izle Fethiye Escort android rat duşakabin fiyatları fud crypter hack forum bayan escort - vip elit escort lyft accident lawyer html nullednulled themesViagraAşık Etme Büyüsüsugar rush oynabomb bonanza oyna